Museum Nasional Indonesia

Na de onafhankelijkheid kwam het bestuur van het Museum van het Bataviaasch Genootschap in handen van de overheid van de Republiek Indonesië en werd de naam uiteindelijk veranderd in Museum Nasional Indonesia, het Nationaal Museum van Indonesië. In de laatste twee decennia van de vorige eeuw kwam opnieuw verandering in de samenstelling van de collecties: de handschriftenverzameling en de bibliotheek werden overgebracht naar de Nationale Bibliotheek, terwijl de schilderijenverzameling werd afgestaan aan het Nationale Kunstmuseum.
Daarnaast startte de regering begin jaren tachtig met de bouw van overheidsmusea in elke provincie van het land, een operatie die in 1995 werd afgerond. Van toen af aan was en is het overheidsbeleid om artefacten te bewaren in het museum van de provincie waar ze worden gevonden. Alleen voorwerpen van buitengewone betekenis voor de Indonesische samenleving als geheel moeten nog aan het Nationaal Museum worden afgestaan. Dit is bijvoorbeeld het geval geweest met de gouden voorwerpen die in 1990 werden gevonden in Wonoboyo, Centraal-Java.

Een amulethouder (links; MNI 8916) en een paar bovenamrmbanden (MNI 9006) uit de Wonoboyo vondst.

Omdat dit zeer belangrijke vondsten werden geacht, zowel in archeologisch als kunstzinnig opzicht, kwam deze goudschat uit de tiende eeuw met een totaalgewicht van 31,8 kilo in het Nationaal Museum terecht. Een ander voorbeeld is het bronzen beeld van Siva dat werd gevonden in Karangnongko, Klaten, Centraal-Java, in 2001. Het hoofdloze beeld was in artistiek opzicht van grote betekenis en kon worden benut als referentiepunt voor de stijl van de beeldhouwkunst vanaf de tiende eeuw.
Historisch gezien kan het ontstaan van de voorloper van het Nationaal Museum niet worden losgezien van de koloniale belangen en behoeften. Als we echter het spoor terug volgen naar het werk dat door de leden van het Bataviaasch Genootschap werd ondernomen om de oude Indonesische cultuur te bestuderen, dan zien we dat dit onderzoekswerk niet alleen werd verricht om de cultuur van het beheerste gebied te leren kennen, maar dat het ook ging om werkelijk wetenschappelijk onderzoek uit belangstelling voor de oude Indonesische cultuur - onderzoek dat met grote toewijding werd en nog wordt verricht.

<< terug        verder >>