The Kaware Feast
 
The Kaware Feast is based on a myth, existing in several different versions, in which the cultural hero dies and then comes to life again.
The hero in the complex of myths, called Maniram, Japako, or Jeniiajru, tries to commit adultery with a villager's wife.
However, he is caught in the act by a man who, in his anger, calls up a tempest. This magic storm capsizes the proa (pirogue) in which the hero is trying to escape.The drowned hero is restored to life by a sea-eagle and his mate, and he learns about the Kaware festival while living with the birds. He also learns about the proper appearance for the ceremonial house.
With the aid of a snake or a fish, the hero makes a drum and sings the songs that form part of the feast. However, an important feature is the theme of renewal of life, or the existence of life after death (Kooijman 1984: 53-55).
Since the Kaware feast is based on this myth, the players and their opponents are men, birds of the sea and beach, and a water snake, all personifed in a variety of ways. This indicates that the Kaware feast belongs to the sea or beach, and consequently it is most often celebrated in the coastal regions. As early as the 1950s, outside influences were beginning to have their effect on the feasts. Pouwer writes that the Roman Catholic Mission wanted to impress a Christian stamp on the feast, by blessing the proas/pirogues made specially for it.

Mbii-kawanè

Een belangrijk onderdeel van het Kaware feest is de Mbii-kawanè.
In de Mbii-kawanè maskerade wordt een eerbetoon gebracht aan belangrijke recent overledenen, voorgesteld door gemaskerde mannen. Het ten tonele brengen van vooraanstaande overledenen door middel van maskerades is een ereplicht, die geheel aan de echtgenoten van de zusters en dochters van de overledene is voorbehouden.

Mbii-kawanè, letterlijk "geesten-platform", is een begrip dat verwijst naar een platform waarop de Kamoro de ceremonie uitvoeren. Op dit platform nemen eerst de vrouwelijke verwanten van de overledene plaats. Zij zijn voor de gelegenheid besmeerd met klei als teken van rouw. Het is slechts tijdens deze ceremonie dat vrouwen en kinderen de maskers mogen zien. Op andere momenten is dat zeer gevaarlijk voor hen. Bij overtreding van het gebod zal ziekte of zelfs de dood hen treffen. Het belang van het inboezemen van angst komt ook tot uiting in de oorsprongsmythe, waarin meerdere malen de angst die de twee broers Aoweao en Mbiiminarejao veroorzaakten, ter sprake komt.

Op het geluid van de trom dansen de vrouwen op en rond het platform. De graad van verwantheid met de overledenen valt af te lezen aan de energie die zij in hun dansen steken. Wanneer de maskerdragers aankomen, verlaten de vrouwen het platform. De spanning stijgt, aangezien de maskers niet alleen de geesten van de overledenen uitbeelden, maar dat ook daadwerkelijk zijn! De dansen zijn indrukwekkend door de plotse bewegingen en het geluid van de bladerkostuums. Het geroep van de oudere mannen benadrukt de grandeur van het optreden. Wanneer de maskerdragers op het platform zitten, loven en prijzen zij de overledenen en in het maskerspel tonen zij aan dat de taken van de overledene worden voortgezet. De geesten kunnen dus met een gerust hart de wereld der levenden verlaten en naar het rijk der geesten vertrekken.

<< Back